درد زیستن... .  
 
 
مرا ، به پایان آغاز ، 
اجباری ، این زیستن برسانید .
 
نای رفتن ، در من نیست . 
 
اما .. .  
دستهایم را ، 
بسمت دشت آرام آرامش ، برسانید . 
من ، محیا نیستم . 
لیلا را ، باز نگه دارید ، 
در پشت آن صد پرده ی حجاب . 
 
نان ام ندهید ، 
اما ، قصه ی پرواز را ، 
صد باره ، به گوشم باز خوانید . 
 
رهایم سازید . 
تا باز خوانم ، 
آواز ، آزادی را . 
 
بگذارید ، من هم ، به استقبال ، 
صدای پای نور ، در فلق انسانیت روم . 
 
تا شاید ، درد زیستن ، 
کمتر و کمتر شود .. .  .  .  .
 
ادیب حیدربیگی .