نمی توانم ، نامت را در دهانم

کاش تو بیایی ... .  . 

 

نمی توانم ، نامت را در دهانم

و تو را در درونم ، پنهان کنم .

 

گل با بوی خود ، چه می کند؟

گندمزار با خوشه اش؟

طاووس با دمش؟

چراغ با روغنش؟

 

با تو ، سر به کجا بگذارم؟

کجا پنهانت کنم؟

وقتی مردم ، تو را در حرکات دستهایم ،

موسیقی صدایم ، 

و توازن گام هایم ، می بینند .

 

نزار قبانی . 

.

صدها آرزو...

صدها آرزو ... .  .

 

چشم آن دارم ، که نامم بر زبانش بگذرد .

یاد من ، از خاطر نامهــــــربانش بگذرد .

 

آنچنانم محو گفتارش ، که آمین می کنم .

گر که نفرین ، درحق من بر زبانش بگذرد . 

 

دل مکن زین باغ ، اگر امروز بی برگ است و خشک 

صبر کن ، یک چند ، تا فصل خزانش بگذرد . 

 

بهر یک پیمانه می ، تنها نه من جان می دهم 

خضر هم ، شاید ز عمر جاودانش بگذرد . 

 

نیست سود این جهان بی وفا ، غیر زیان 

پاکبازی کو ، که از سود و زیانش بگذرد؟

 

مردم افتاده را ، تا فرصتی داری بپرس 

ورنه تا جنبیده ای بر خود ، زمانش بگذرد 

 

کُشتۀ دیروز را ، امروز پوشانده ست خاک 

وای بر خونی ، که یک شب از میانش بگذرد 

 

طعنه های نوجوانان ، تیر بارانش کند 

پیر ما ، هر جا که با قدّ کمانش بگذرد . 

 

قصّۀ مجنون ، نگیرد رنگ و بوی کهنگی 

گوش باید کرد ، هرجا داستانش بگذرد

 

دوستان رفتند و این دنیا همان باشد که بود 

جاده می مانَد به جای و کاروانش بگذرد . 

 

نیست خالی از هوس ، در عهد پیری خاطرم 

برق صـــــدها آرزو ، از آسمانش بگذرد . 

 

محمد قهرمان .

.

با من بمان...

با من بمان .... .  .

 

با من بمان ، که ساحل آرامشم تویی

آن کس که در مجاورتش ، سرخوشم تویی

 

این روزها ، زیاد به خود گیر می دهم

وقتی که روز و شب ، همه خواهشم تویی

 

شب ها میان ثانیه ها ، راه می روم 

با وهم اینکه ، آن طرف بالشم تویی

 

می خواهمت ، چنان که خدایان الهه را

بر فرق من قدم بگذار ، آتشم تویی

 

از مرز خوب و بد ، به تو پیغام می دهم

چون راه حل رد شدن از چالشم . تویی

 

در جنگ عقل و دل ، تو برایم غنیمتی

هرگز اسیر دل نشود ، ارتشم تویی

 

تا صلح در میانه جان ، مستقر شود

تنها هدف که نقشه آن می کشم ، تویی

 

عمریست رفته از من و چیزی نمانده است

تنها بهانه ای که نفس می کشم ، تویی

 

باران .

 

 .

غنچه پرپر شده...

غنچه ی پرپرشده ... .  .

 

انگار که از مشت قفس ، رستی و رفتی .

یکباره ، به روی همه در بستی و رفتی .

 

هر لحظه ‌ی همراهی ما ، خاطره ای بود .

اما ، تو به یک خاطره پیوستی و رفتی .

 

نفرین به وفاداری‌ات ای دوست ، که با من .

پیمان سر پیمان شکنی ، بستی و رفتی .

 

چون خاطره‌ ی غنچه ‌ی پرپر شده در باد .

در حافظه‌ ی باغچه ها ، هستی و رفتی .

 

جا ماندن تصویر تو در سینه‌ ی من ، آه .

این آینه را آه ، که نشکستی و رفتی .

 

فاضل نظری .

.

انتظار..

انتظار ... .  .

 

روزی كه تو بیایی ، 

برای همیشه ، بیایی ،

و مهربانی ، با زیبایی یكسان شود .

 

روزی كه ما دوباره ،

برای كبوترهایمان دانه بریزیم .. .  .

 

و من آنروز را انتظار می كشم .

حتی روزی كه دیگر نباشم .

 

احمد شاملو .

.

میترسم رفیق...

می ترسم رفیق ... . 

 

مثل یک آیینه ام ، از آه ، می ترسم رفیق .

از خودم گه گاه و گه ناگاه ، می ترسم رفیق .

 

گرچه مابین دو کتفم ، مُهر ایمان خورده است .

لیکن از تاریکی این چاه ، می ترسم رفیق .

 

گاه از له گشتن یک مور ، اشکم می چکد .

آری آن کوهم ، که از یک کاه می ترسم رفیق .

 

راه سخت و راهزن بسیار و عمر اندک ، و من .

از کمینِ دشمنِ آگاه ، ِمی ترسم رفیق . 

 

می خزم کنج تو و در وسعتت ، گم می شوم .

جان پناهم می شوی ، هرگاه می ترسم رفیق .

 

شادی ات را دوست دارم ، جان خود را بیشتر .

از همین لبخند دُم کوتاه ، می ترسم رفیق .

 

حسین شیردل .

.

لطف تو..

لطف تو ... .  .

 

الاهی سینه‌ای ده آتش افروز .

در آن سینه دلی ، وان دل همه سوز .

هر آن دل را که سوزی نیست ، دل نیست .

دل افسرده ، غیر از آب و گل نیست .

دلم پر شعله گردان ، سینه پردود .

زبانم کن ، به گفتن آتش آلود .

 

کرامت کن ، درونی درد پرورد .

دلی ، در وی درون درد و برون درد .

به سوزی ده ، کلامم را روایی .

کز آن ، گرمی کند آتش گدایی .

دلم را داغ عشقی ، بر جبین نه .

زبانم را ، بیانی آتشین ده .

 

سخن کز سوز دل ، تابی ندارد .

چکد گر آب ازو ، آبی ندارد ِ.

دلی افسرده دارم ، سخت بی نور .

چراغی ، زو به غایت روشنی دور .

بده گرمی ، دل افسرده‌ام را .

فروزان کن ، چراغ مرده‌ام را .

 

ندارد راه فکرم ، روشنایی .

ز لطفت ، پرتوی دارم گدایی .

اگر لطف تو نبود ، پرتو انداز .

کجا فکر و کجا گنجینهٔ راز .

ز گنج راز در هر کنج سینه .

نهاده خازن تو ، سد دفینه .

 

ولی لطف تو گر نبود ، به سد رنج .

پشیزی ، کس نیابد ز آنهمه گنج .

چو در هر کنج ، سد گنجینه داری .

نمی‌خواهم ، که نومیدم گذاری .

به راه ، این امید پیچ در پیچ .

مرا لطف تو می‌باید ، دگر هیچ .

 

وحشی بافقی .

.

آفتاب...

کاش تو بیایی ... . 

 

آفتاب ،

از شانه های تو بالا می آید .

و لبخندت ،

پنجره ای است رو به روز .

و گونه هایت ،

دو پرده ی حریر درخشان ،

که اگر کمی ، دیر باز شوند ،

 

دنیا ، برای همیشه در شب می ماند ... .  .

 

مصطفی خدایگان .

.

وداع باران...

وداع یاران ... .  .

 

بگذار تا بگرییم ، چون ابر در بهاران .

کز سنگ ناله خیزد ، روز وداع یاران .

 

با ساربان بگویید ، احوال آب چشمم .

تا بر شتر نبندد ، محمل به روز باران .

 

هر کو شراب فرقت ، روزی چشیده باشد .

داند که سخت باشد ، قطع امیدواران .

 

ای صبح شب نشینان ، جانم به طاقت آمد .

از بس که دیر ماندی ، چون شام روزه داران .

 

سعدی به روزگاران ، مهری نشسته در دل . 

بیرون نمی‌توان کرد ، الا به روزگاران .

 

حضرت سعدی .

.

چه باید گفت.....

چه باید گفت ... .  .

 

دلم گرفته ، ازاین ساده تر چه باید گفت؟

کنار پنجره با چشم تر ، چه باید گفت؟

 

قــــــــرار ما ، سر ساعت ، کنار دلتنگى .

فقط بگو که به وقت سفر چه باید گفت؟

 

براى شرح سفر ، با زبان شعر و غزل .

زلال و صاف و رُک و مختصر چه باید گفت؟

 

قطار رفتن تو ، لحظه اى درنگ نکرد .

به ساربانِ چنین خیره سر ، چه باید گفت؟

 

نگاه مادرم این بار ، از پدر پرسید .

به این جوانکِ پر شور و شر ، چه باید گفت؟

 

دل گرفته و اشک روان ، صداى بنان .

میان ناله ى مرغ سحر ، چه باید گفت؟

 

رضا والی بگی .

.

ای پريزاد و افسانه ، تو را گم کردم...

کاش تو بیایی ... .  .

 

ای پریزاده و افسانه ، تو را گم کردم .

آشنایِ من و بیگانه ، تو را گم کردم .

 

عشق ، ای شاهدِ آن نیمه‌شبِ بارانی .

در همان کوچه ، همان خانه تو را گم کردم .

 

در همان لحظه ، همان ثانیه‌ی بی‌تابی .

با همان حالِ غریبانه ، تو را گم کردم .

 

دلم از پایه فرو ریخت ، پس از رفتنِ تو .

گنجِ در خانه‌ی ویرانه ، تو را گم کردم .

 

شانه‌ام ، از غمِ بی هم ‌نفسی می‌لرزد .

هم‌نفس ، بر سرِ این شانه تو را گم کردم .

 

تا جنون ، فاصله‌ای نیست از این‌جا که منم .

ای قرارِ دلِ دیوانه ، تو را گم کردم .

 

آه ، ای لحظه‌ی زیبای سرودن از تو .

آه ، ای گوهر دُردانه ، تو را گم کردم .

 

جویا معروفی .

.

کاش تو بیایی....

کاش تو بیایی ... .  .

 

ترسم این است ، نیایی نفسم تنگ شود .

نقش رویایی تو ، هی کم و کم رنگ شود .

 

ثانیه ، گُم بشود عقربه ها گیج شود .

دل خوش باورم ، آواره و دلتنگ شود .

 

ترسم این است ، از این خانه دلت قهر کند . 

قصّه ها کَم بشود ، فاصله فرسنگ شود .

 

نکند بوسه بمیرد ، خبرش گم بشود .

دل شکستن ، نکند مایه ی فرهنگ شود .

 

نکند شاخه ی لرزان ، بشود شانه ی من .

هق هق گریه ی بندآمده ، آهنگ شود .

 

تلخی قهوه ی لب های تو ، زجرم بدهد .

لب بچیند دل و با گریه ، هماهنگ شود .

 

وای اگر ، در دل مرداد زمستان بشود .

قلب بی عاطفه ات ، یک سره از سنگ شود .

 

سینه را آه ، دل سنگ تو آزار دهد .

وای اگر سادگی ام ، مایه ی نیرنگ شود .

 

علی نیاکوئی لنگرودی .

.

کسی ندیده....

کسی ندید .... .  . 

 

رنگِ ز رخ پریدهٔ ما را ، کسی ندید . 

این مرغِ پرکشیدهٔ مارا ، کسی ندید . 

 

چون دود ، درسیاهیِ شب گم شد از نظر . 

خوابِ زسر پریدهٔ ما را ، کسی ندید . 

 

بسیار صیدِ جَسته که آمد ، به جایِ خویش . 

امّا دلِ رمیدهٔ ما را ، کسی ندید . 

 

پنهان ز چشم ِغیرْ ، به کنجی گریستیم . 

اشکِ به رخ دویدهٔ ما را ، کسی ندید . 

 

اغیار ، محوِ چاکِ گریبانِ او شدند . 

پیراهنِ دریدهٔ ما را ، کسی ندید . 

 

خاری که رفته بود به پا ، زود چاره شد . 

خارِ به دل خلیدهٔ ما را ، کسی ندید . 

 

گلچین رسید و دست به یغما گشود و رفت . 

گلهایِ تازه چیدهٔ ما را ، کسی ندید . 

 

مانندِ نخلِ مومْ ، که بندد ثمر به خود . 

یک میوهٔ رسیدهٔ ما را ، کسی ندید . 

 

دامانِ تر ، به اشکِ ریا ، پاکْ شسته شد . 

کالایِ آبدیدهٔ ما را ، کسی ندید . 

 

دیوانِ عمر را ، دوسه روزی ورق زدیم . 

ابیاتِ برگزیدهٔ ما را ، کسی ندید . 

 

محمد قهرمان .

.

جام جان...

جام جان ... .  . 

 

در دلم بـــود ، كه جان در ره جانان بدهم .    

    جان ز من نيست ، كه در مقدم او جان بدهم . 

جام مى ده ، كه در آغوش بتى جا دارم . 

       كــــه از آن ، جـــــــايزه بر يوسف كنعان بدهم . 

تـــــا شدم ، خادم درگاه بت باده فروش .    

         به اميــــــران دو عـــــــالم ، همـه فرمان بدهم . 

از پريشانى جانم ، ز غمش باز مپرس .   

          سـر و جـان ، در ره آن زلف پريشان بدهم . 

زاهد، از ، روضه رضوان و رخ حور مگوى .    

      خَــم زلفش ، نـه به صد روضه رضوان بدهم . 

شيخ محراب ، تو و وعده گلزار بهشت . 

        غمــزه دوست نشــــايد ، كه من ارزان بدهم . 

 

امام خمینی .

.

کجا گریزم...

کجا گریزم ... .  . 

 

ای توبه‌ام شکسته ، از تو کجا گریزم . 

ای در دلم نشسته ، از تو کجا گریزم . 

 

ای نور هر دو دیده ، بی‌تو چگونه بینم . 

وی گردنم ببسته ، از تو کجا گریزم . 

 

ای شش جهت ز نورت ، چون آینه‌ست شش رو . 

وی روی تو خجسته ، از تو کجا گریزم . 

 

دل بود از تو خسته ، جان بود از تو رسته . 

جان نیز گشت خسته ، از تو کجا گریزم . 

 

گر بندم این بصر را ، ور بسکلم نظر را . 

از دل نه‌ای گسسته ، از تو کجا گریزم . 

 

حضرت مولانا .

.

زندگی....

زندگی .... .  . 

 

آدمی را ، می توان شناخت ، 

از کتاب هایی که می خواند . 

و دوستانی که دارد . 

و ستایش هایی که می کند . 

و لباس هایش و سلیقه هایش ... .  . 

 

و از آنچه ، خوش نمی دارد ، 

و از داستان هایی ، که نقل می کند ، 

و از طرز راه رفتنش ، 

و حرکات چشم هایش ، 

و ظاهر خانه اش و اتاقش . 

 

زیرا هیچ چیز ، 

بر روی زمین ، مستقل و مجرد نیست ، 

بلکه همه ی چیزها ، 

تا بی نهایت ، با هم پیوند و تاثیر و تاثر دارند ... .  . 

 

رالف والدو امرسون . 

.

تمام زندگی من....

تمام زندگی من .... .  . 

 

بیا ، و گرنه در این انتظار خواهم مرد . 

اگر که بی تو بیاید بهار ، خواهم مرد . 

 

به روی گونۀ من ، اشک سالها جاری است . 

و زیر پای همین آبشار ، خواهم مرد . 

 

خبر رسید ، که تو با بهار میآیی . 

در انتظار تو من ، تا بهار خواهم مرد . 

 

نیامدی و خدا آگه است ، من هر روز . 

به اشتیاق رخت ، چند بار خواهم مرد . 

 

پدر که تیغ به کف رفت ، مژده داد که من . 

به روی اسب سپیدی ، سوار خواهم مرد . 

 

تمام زندگی من ، در این امید گذشت . 

که در رکاب تو ، با افتخار خواهم مرد . 

 

پدر که رفت ، به ما راست قامتی آموخت . 

به سان سرو سهی ، استوار خواهم مرد . 

 

محسن حسن زاده .

.

آدمها....

آدم ها .... .  .

 

برای کفشی که

همیشه پایت را می زند ،

فرقی نمی کند

تو راهت را

درست رفته باشی یا اشتباه .

 

هر مسیری را با او

همقدم شوی ،

باز هم

دست آخر

به تاول های پایت میرسی .

 

آدم ها هم ، به کفش ها

بی شباهت نیستند .

 

کفشی که همیشه 

پایت را می زند .

آدمی که همیشه

آزارت می دهد ،

هیچ وقت نخواهد فهمید ،

تو چه دردی را تحمل کردی

تا با او همقدم باشی .... . .

 

فروغ فرخزاد .

.

وصال یار

وصال یار .... .  . 

 

صبا وقت سحر گویی ، ز کوی یار می‌آید . 

که بوی او ، شفای جان هر بیمار می‌آید . 

 

نسیم خوش ، مگر از باغ جلوه می‌دهد گل را . 

که آواز خوش از هر سو ، ز خلقی زار می‌آید . 

 

بیا در گلشن ای بی‌دل ، به بوی گل برافشان جان . 

که از گلزار و گل امروز ، بوی یار می‌آید . 

 

گل از شادی همی خندد ، من از غم زار می‌گریم . 

که از گلشن ، مرا یاد از رخ دلدار می‌آید . 

 

ز بستان هیچ در چشمم نمی‌آید ، مگر آبی . 

که در چشمم ، ز یاد او دمی صدبار می‌آید . 

 

اگر گلزار می‌آید کسی را خوش ، مرا باری . 

نسیم کوی او خوشتر ، ز صد گلزار می‌آید . 

 

مرا چه از گل و گلزار ؟ کاندر دست امیدم . 

ز گلزار وصال یار ، زخم خار می‌آید . 

 

عراقی خسته دل هردم ، ز سویی می‌خورد زخمی . 

همه زخم بلا گویی ، برین افگار می‌آید . 

 

عراقی همدانی . 

.

وطنم

وطنم ..... .  . 

 

وطنم ، ای شکوه پابرجا . 

در دل التهاب دورانها . 

 

کشور روزهای دشوار . 

زخمی سربلند بحرانها . 

 

ایستادی بر جنگ رو در رو . 

خنجر از پشت می زند دشمن . 

 

گویی از ما و در نهان بر ما . 

وطنم ، پشت حیله را بشکن . 

 

وطنم ، ای شکوه پابرجا . 

در دل التهاب دوران‌ها . 

 

رگت امروز ، تشنه عشق است . 

دل رنجیده ، خون نمی خواهد . 

 

دل تو ، تا ابد برای تپش . 

غیرعشق و جنون ، نمی خواهد . 

 

شرم بر من ، اگر حریم تو . 

پیش چشمان من ، شکسته شود . 

 

وای بر من ، اگر ببینم چشم . 

رو به رویای عشق ، بسته شود . 

 

وطنم ، ای شکوه پابرجا . 

در دل التهاب دورانها . 

 

کشور روزهای دشوار . 

زخمی سربلند بحرانها . 

 

از تب سرد موجهای خزر . 

تا خلیجی که فارس بوده و هست . 

 

می شود ، با تو دل به دریا زد . 

می شود ، با تو دل به دنیا بست .

 

.