طواف کویت... .  . 
 
مه من ، به جلوه‌گاهی ، که تو را شنودم آن‌جا . 
جگرم ز غصه خون شد ، که چرا نبودم آن‌جا ؟
 
گه سجده ، خاک راهت ، به سرشک می‌کنم گل . 
غرض آن ‌که دیر ماند ، اثر سجودم آن‌جا . 
 
من و خاک آستانت ، که همیشه سرخ ‌رویم . 
به همین قدر که روزی ، رخ زرد ، سودم آن‌جا . 
 
به طواف کویت آیم ، همه شب ، به یاد روزی . 
که نیازمندی خود ، به تو می‌نمودم آن‌جا . 
 
پس ازین ، جفای خوبان ، ز کسی وفا نجویم . 
که دگر کسی نمانده ، که نیازمودم آن‌جا . 
 
به سر رهش ، هلالی ، ز هلاک من که را غم ؟
چو تفاوتی ندارد ، عدم و وجودم آن‌جا . 
 
هلالی جغتایی .